حسین علیزاده: اگر موسیقی را از ملت بگیریم، دلشان را گرفتهایم
بخش فرهنگی- حسین علیزاده چند روز پس از زادروز 65 سالگی خود در تالار وحدت به صحنه رفت تا با مشتاقان نوای ساز خود تجدید دیدار کند. در این کنسرت بداهه نوازی حمید قنبری به عنوان نوازنده ساز کوبهای او را همراهی میکرد.
علیزاده در بخش اول این کنسرت با ساز سلانه به اجرای برنامه پرداخت. سازی که علیزاده ایده ساخت آن را در دهه 80 با الهام از تصاویر تاریخی بازمانده از ایران باستان مطرح کرد و این ساز باستانی را با کمک سیامک افشاری بازسازی کرد. اجرای او با مضرابهای آرام بر ساز آغاز شد و پس از آن ضرباهنگهای متنوع با اوج و فرودهای متناوب به اجرا درآمد.
علیزاده با مضرابهای گوناگون بر سلانه مینواخت و شیوه نوازندگی سه تار، دو تار و تنبور را در قسمتهای مختلف اجرای خود به کار میبرد. قنبری نیز در بخشهایی از این بداههنوازی بی وقفه با دفی که به شیوه تنبک نواخته میشد علیزاده را همراهی میکرد.
بخش دوم برنامه به تارنوازی او اختصاص داشت. اما علیزاده پیش از آغاز این بخش به مسایلی که این روزها در حوزه موسیقی پیش آمده است پرداخت و گفت: چند وقتی است موسیقی تحت الشعاع مسایلی قرار گرفته که طلب میکند اهالی موسیقی نسبت به آن معترض باشند و حق خود را بخواهند.
او ادامه داد: تمام رویدادها در ایران عزیز ما با موسیقی همراه است و صدا و سیما برای مناسبتهای مختلف و یادبود انقلاب و جنگ و... از موسیقی استفاده میکند. در همه این موارد همه از موسیقی کمک میگیرند تا بتوانند احساس خودشان را ابراز کنند و این حس میهن پرستی و دفاع از آنچه به آن اعتقاد داریم به گوش تمام جهان برسانند. به من بگویید چه چیزی غیر از موسیقی میتواند وسیله این کار باشد؟ پس وسیلهای که این همه مورد استفاده قرار میگیرد چرا هر روز به آن توهین میشود؟
علیزاده افزود: موسیقی شغل ما نیست، موسقی وجود ما است. من در مملکتی که 65 سال زندگی کردم و صادقانه نواختم حق آب و گل دارم. ما سر جنگ با هیچ کس نداریم و قصد شعار دادن هم نداریم. ما میخواهیم به تمام مسئولین حکومتی بگوییم که اگر موسیقی را حذف کنید اعتقاداتتان را حذف کردهاید. اگر میخواهید موسیقی را حدف کنید قانون بگذارید و از ما بخواهید مطابق قانون اصلا از خانه خود خارج نشویم، اما جمهوری اسلامی ایران نیاز به وحدت ملی دارد، به خصوص با شرایطی که در منطقه هست و همه از آن خبر داریم. موسیقی را اگر از ملت بگیریم، دلشان را گرفتهایم.
او که این حرفها را درد دلی با مخاطبان نامید، افزود: چرا در ایران با این همه تاریخ و فرهنگ، موضوع موسیقی و هنر اینقدر بحث دارد؟ تاریخ دنیا با هنر ماندگار شده است. پس اگر من ساز مینوازم و نغمه میسازم فقط برای عشق به وطن، برای همبستگی، برای تمام اعتقادات این مردم است. پس ما موسیقیدانها باید لیاقت این کار را داشته باشیم. ما را نمیتوانند از ساز جدا کنند و قطعا اگر روزی موسیقی شهید داشته باشد من در صف اول هستم. ما این کشور را دوست داریم پس چرا نمیگذارند عاشق بایستیم. چرا باید درگیر مسائلی باشیم که اصلا در شأن این ملت نیست.