و خاندان گرامیش برای استجابت دعا

محمد نیک بخش

خداوندا در پیشگاهت ایستاده ام و دستم را به سوی تو دراز کرده ام با اینکه می دانم در عبادت و پرستش تو کوتاهی نمودم و در بسیاری از موارد اطاعت تو سستی کردم . به راستی اگر من راه شرم و حیا را می پیمودم قطعاً از جایگاه و موقعیت درخواست و نیایش بیم ( و شرم) داشتم .

اما ای پروردگار ( و صاحب اختیار) من ، هنگامی که صدایت را شنیدم که افراط کنندگان در گناه را به سوی درگاهت می خواندی و به نیکی عفو و مغفرت و ثوابت وعده می دادی ، برای امتثال امر و ندای تو و پناه بردن به عطوفت های مهربان ترین مهربانان (من هم) آمدم .

در حالی که به واسطه (وجود نازنین) پیامبرت – که درود و رحمت خدا بر او و خاندان پاکش باد – به سوی تو رو کرده ام ، پیامبری که او را بر ( تمام ) اهل طاعت برتری دادی و استجابت دعا و مقام شفاعت را به وی بخشیدی . و نیز به واسطه وصی برگزیده پیامبرت (ع) که نزد تو به قسیم الجنه و النار ( تقسیم کننده بهشت و جهنم ) نامیده شده است و به آبروی فاطمه (ع) سرور زنان ( دو عالم ) و فرزندان پاکش ( ع) که اولیا الهی و اوصیای پیامبر خاتم هستند و به آبروی هر فرشته مقرب و خاصت که (خلایق) به وسیله آنان به سوی تو رو می کنند و آنان را وسیله برای شفاعت نزد تو قرار می دهند .

و ایشان خاصان درگاه تواند ، پس بر آنان درود و رحمت فرست ومرا از خطرهای ملاقاتت ( خطرهای مرگ ) در امان بدار و از جمله خاصان درگاه و بندگان محبوبت بگردان . زیرا من در پیشاپیش درخواستم از تو و مناجات با تو افرادی را که وسیله ملاقات با تو و دیدارت هستند آورده ام .

ولی اگر با این وجود ، درخواستم را رد کنی و امیدها و آرزوهایم نزد تو به یاس گرایند ، ( حق اعتراض ندارم ) چرا که ( در این صورت ، حقیقت این است که ) مالکی از مملوک خویش گناهانی را مشاهده کرده و لذا او را از درگاه خویش رانده است و سروری از بنده اش عیوبی را مشاهده نموده ، پس از پاسخ دادن به او روی گردانده است وای از بدبختی من چنان چه گستره رحمت ( مرا فرا نگیرد و ) بر من تنگ آید .

(الهی ) اگر مرا از درگاهت برانی بر درگاه چه کسی بایستم ؟ و اگر درهای اجابتت را بر دعایم بگشایی و مرا با رسیدن به درخواست هایم کمک نمایی ( شایستگی من نبوده ، بلکه حقیقت این است که ) مالک و صاحب اختیاری نیکی و احسان را ( بر مملوکش) آغاز نموده و دوست دارد آن احسان را به کمال و تمامیت برساند و مولایی لغزش بنده اش را بخشیده و بر جایگاهش رحم آورده است و آن جاست که (دیگر) نمی دانم کدامین نعمتت را شکر کنم ؟

آیا زمانی که خشنودیت را نصیبم فرمودی و نسبت به ( اعمال) گذاشته ام عفوت را ( به من ) تفضل کردی ؟ یا هنگامی که علاوه بر عفو و مغفرتت ، کرم و احسانت را دوباره از سر گرفتی ؟ پس ای پروردگار ( و صاحب اختیار) من ، درخواستم از تو در این جایگاه توصیف شده – جایگاه بنده تیره بخت محزون – این است که گناهان گذشته ام را بیامرزی و در باقی مانده عمر مرا (از گناه ) محفوظ داری ، و به والدینم که در درون تخته سنگهای (قبراسیر و ) غریبند و از اهل و خانه ها دورند ، رحم کنی . (خداوندا) تنهایی شان را با انوار احسان و نیکی ات پیوند ده ،و دلتنگی ایشان را با آثار و برکات آمرزشت (برطرف و )به انس و الفت تبدیل کن . و برای نیکوکارشان خوش حالی و نعمت و برای بدکارشان آمرزش و رحمت را در هر زمان و به صورت نوبه نو نصیب فرما.

تا اینکه والدینم با عطوفت و مهربانیت از خطرهای قیامت ایمن شوند ، و با رحمتت آن دو را در خانه اقامت ابدی ساکن گردانی .(خدایا ) بین من و آنان در آن نعمت های والای بهشتی آشنایی برقرار کن تا اینکه خوش حالی قبلی و بعدی از آن نعمت را شامل حال ما گردانی .

سرورم .اگر از عملم چیزی را سراغ داری که مقام و منزلت آن دو را بالا می برد و تکریم و بزرگداشت آنان را می افزاید ،پس تا زمانی که حقشان برگردنم ایجاب می کند آن عمل را برای آنان قرار بده و مرا در رحمتت با آنان شریک گردان و آن دو را رحم کن همان گونه که در کودکی (با مهربانی و رحمت ) مرا پرورش دادند.

منبع : صحیفه رضویه جامعه ،ادعیه امام علی بن موسی الرضا (ع) – نویسنده آیت الله سید محمد باقر موحد ابطحی