نیره رحمانی

یک فیلم هرچقدر که کارگردانی خوبی داشته باشد، هرچقدر که بازی های خوبی داشته باشد و هرچقدر که فضاسازی موفق و روابط و موقعیت های جانداری داشته باشد، اما با لکنت جلو برود و سپس متوقف شده و پیش نرود کاری شکست خورده است.در این نکته هیچ شکی نیست چرا که به جای احساس لذت در مخاطب او را کلافه خواهد کرد. این بزرگترین مشکل فیلم آبان جان است صرف نظر از اینکه موارد اشاره شده آن نیز از سطح متوسط بالاتر نمی رود، یعنی شاید از هفت ماهگی بهتر باشد اما از کوچه بی نام در سطح پایین تری قرار دارد.

درباره فیلم البته باید با جزئیات بیشتر نوشت که در این مختصر محال آن نیست جز اینکه حاصل یک دغدغه شخصی از سوی کارگردان است که متاسفانه چون فاقد پیرنگ و فراز و فرود داستانی است و تنها با اتکا به چند خرده روایت می خواهد تماشاگر را باخود همراه کند به تجربه ای ناموفق بدل شده است. در زمینه لهجه فیلم نیز تکلیف کارگردان روشن نیست و باعث شده دیگر بلاتکلیفی های فیلمساز نیز بیشتر به چشم بخورد. هاتف علیمردانی کارگردان خوبی است اما با یک فیلمنامه اگر نه ضعیف اما معیوب، هیچ کارگردانی نمی تواند فیلم خوب بسازد.