بخش فرهنگی - اگر بخواهیم از یکی از بهترین و برجسته‌ترین نوازندگان تار و سه تار حال حاضر یاد کنیم، آن شخص باید حسین علیزاده باشد. همانطور که شهرام ناظری ـ خواننده ـ درباره او چنین می‌گوید: «حسین علیزاده از جمله موسیقیدانانی است که علاوه بر تسلط و اشراف کامل بر موسیقی ایران دارای نگاه نواندیش و خلاق است؛ به‌گونه‌ای که توانسته است تأثیرات ارزنده‌ای بر نسل‌های بعد از خود بگذارد. در این چهل و چند سال فعالیت پیگیر هنری در میان هم‌نسلان خود اگر بخواهید به تعداد انگشتان یک دست موسیقیدان برجسته‌ای را برگزینید، بدون شک یکی از برجسته‌ترین آنها استاد حسین علیزاده است.»

به گزارش ایسنا، حسین علیزاده ـ نوازنده چیره‌دست تار و ردیف‌دان موسیقی ـ که در نخستین روز از شهریور سال ۱۳۳۰ در محله سیدنصرالدین بازار تهران متولد شد، امروز فصل جدیدی از زندگی خود را آغاز می کند و وارد ۶۹ سالگی می‌شود. گرد تجربه بر محاسن او خودنمایی می‌کند و در پشت ظاهر شوخ‌طبعش، دغدغه‌مندی‌اش را می‌توان دید. خالق «شورانگیز»، طی نزدیک به هفت دهه زندگی، کارنامه ی پرباری در حوزه موسیقی ایران دارد.

حسین علیزاده نشان «شوالیه هنر و ادب» را که توسط دولت فرانسه به او داده شد، به سینه‌اش نزد و اینگونه خود را از هر نشان بی نیاز دانست. گفت که به نام «حسین علیزاده» قناعت می کند و به آن پیشوند یا پسوندی نخواهد افزود.

دغدغه‌مندی او را می‌توان از صحبت‌ها و مصاحبه‌های بسیاری که درباره مدیران موسیقی و انتقاد از کار آنها انجام داده هم دید.

همین چند روز قبل در اظهار نظری در نشست جشنواره موسیقی جوان گفته بود، موسیقی دیگر نباید دست پیرمردها باشد، با وجود اینکه در این حوزه به قدر زیادی عشق و زندگی موجود است اما تا زمانی که در نگرش آموزشی این بخش نگاه سرد و مرگ‌آور وجود داشته باشد تا سال‌ها بعد هر چقدر تلاش کنیم برای آن اتفاقی نخواهد افتاد.

او درباره وزارت ارشاد هم چنین اظهار نظر کرده بود: «اینکه امروز می‌گویند هنرمندان دور از هم هستند و جدا از هم هستند، خب نباید پرسید هنرمندان کجا باید با هم پیوند داشته باشند؟ در وزارت ارشاد؟ وزارت ارشادی که اساسا اسمش غلط است؛ چون این‌جوری که معلوم است هنرمندان اشتباهی می‌کنند که باید ارشاد شوند! یعنی وزارتخانه‌ای ذاتا هنرمندان را گناهکار می‌داند و قرار است ارشادشان کند.»

یا اینکه درباره مدیران موسیقی گفته است: «گاهی از مسئولان می‌پرسم، آیا شما در خانه خود به موسیقی گوش می‌کنید؟ می‌گویند اصلا اجازه نداشتیم گوش کنیم. آن‌وقت این فرد می‌شود مسئول در حوزه موسیقی! برای همین است که از قانونمند شدن موسیقی نگران می‌شویم.»

حسین علیزاده تا به حال نامزد دریافت ۳ جایزه گرمی برای آثار «فریاد»، «بی تو به سر نمی‌شود» و «به تماشای آب‌های سپید» در بخش «بهترین آلبوم سنتی جهان» و برنده چهار سیمرغ بلورین موسیقی متن جشنواره‌های فیلم فجر شده است.

او موسیقی را در حضور اساتیدی چون هوشنگ ظریف و حسین دهلوی فرا گرفته است و در این سال‌ها با ساخت و اجرای قطعاتی چون «سواران دشت امید» و «حصار»، فرمی تازه را به موسیقی ایرانی اضافه کرد.

این هنرمند با ساخت کنسرتوی نی و ارکستر با عنوان «نینوا» در سال‌های ابتدایی دهه شصت نام خود را بیش از گذشته بر زبان ها جاری ساخت.

او درباره ساخت اثر نینوا گفته است: «من در بچگی آرزوهایی داشتم که برخی از آن‌ها برآورده نشد؛ اما خوشحالم که هیچ‌کدام برایم عقده نشد. در مصاحبه‌هایی که انجام داده‌ام درباره قطعه «نینوا» از من پرسیدند و گفتم، «نینوا خاطره کودکی من است. در بچگی یک دوچرخه می‌خواستم که به‌دست نیاوردم. این در دل ماند و شد نینوا. من آرزوهایم را با خودم کشاندم و هر کاری که می‌کنم با انگیزه آن آرزو، به چیز دیگری تبدیل می‌شود.

زمانی که قطعه نینوا را ساختم بهروز رضوی (گوینده رادیو) به من گفت، باید روی موسیقی فیلم کار کنی، در موسیقی تو تاثیر وجود دارد. او راست می‌گفت. برای ساخت یک موسیقی در ذهن من، اول رنگ اتفاق می‌افتد بعد به صدا تبدیل می‌شود.»