بخش ورزش- شاید اگر حکم ویلموتس نیامده بود، خبر قرارداد سه ساله سعید عزت‌اللهی به وایله دانمارک می‌توانست به یک شوک فوتبالی تبدیل شود. پیوستن به لیگ دانمارک که در جایگاهی نازل‌تر نسبت به لیگ کشورهای ترکیه، بلژیک، اوکراین و اتریش قرار دارد خود یک پسرفت محسوب می‌شود. علی‌الخصوص اگر آن تیم تازه به سوپرلیگ صعود کرده باشد. وایله در ده سال اخیر برای دومین بار است در سطح اول فوتبال دانمارک حضور دارد و سعید عزت‌الهی با تیمی قرارداد سه ساله بسته که احتمال سقوط آن در آخر فصل زیاد است. این در حالی است که اگر سعید عزت‌الهی برای حضور در فوتبال ایران اعلام آمادگی می‌کرد، تمام تیم‌های مدعی خواهان به خدمت گرفتنش بودند. اما افسوس که در سر برخی از بازیکنان ما لژیونر ماندن به قدری مهم است که حاضرند تن به هر شرایطی بدهند، اما برچسب لژیونر را بر روی خود داشته باشند.

سعید بنا به هر دلیل نتوانسته در خارج از ایران فوتبال خود را نشان بدهد. طی دو سال اخیر برای ردینگ و یوپن در مجموع بیست بازی هم انجام نداده است. اما اصرار دارد به فوتبال خود در خارچ از کشور ادامه دهد. مسیری که طی سالیان اخیر، به دلیل نگاه ویژه کیروش به لژیونرها، بارها توسط فوتبالیست‌های ایرانی طی شده است. علی کریمی، فرشاد احمدزاده، صادق محرمی، امید نورافکن و رامین رضائیان بازیکنانی هستند که طی سال‌های اخیر با انتخاب اشتباه باشگاه خارجی، به مسیر پیشرفت خودشان صدمه وارد کرده‌اند. البته هر کدام در ادامه مسیر متفاوتی را پیگیری کردند. علی کریمی بعد از عدم موفقیت در کرواسی، بلافاصله به ایران برگشت و طی دو سال اخیر با بازی خوب خود در استقلال توانسته دوباره خود را بین فوتبالیست‌های ایرانی مطرح کند. فرشاد احمدزاده به لهستان رفت و با نیمکت‌نشینی در این لیگ سطح پایین، هم سال پر از عنوان پرسپولیس را از دست داد و هم بعد از پشیمانی و بازگشت دوباره به پرسپولیس نتوانست جایگاه خود را پس بگیرد. صادق محرمی هم که در پرسپولیس در حال درخشش و پیشرفت بود به فوتبال کرواسی رفته و هنوز نتوانسته در آنجا جایی در ترکیب ثابت برای خود دست و پا کند و کم کم دارد از ذهن اهالی فوتبال ایران خارج می‌شود.

امید نورافکن با یک سال حضور در بلژیک ترجیح داد به لیگ ایران بیاید. با این تفاوت که بخش زیادی از پولی که می‌توانست از استقلال و سپاهان بگیرد، هزینه دریافت رضایت‌نامه‌اش شد. علاوه بر این یک سال از فوتبال خود را هم از دست داد. رامین رضائیان در بلژیک موفق نبود و به قطر رفت و در تیم معمول الشحانیه بازی می‌کند. هر چند رامین رضائیان ستاره این تیم است. اما از لحاظ فنی بیشتر از اینکه لیگ قطر و الشحانیه به رامین کمک کنند، اوست که یک تنه تیم الشحانیه را در این لیگ نگه داشته است. البته از لحاظ مالی، رامین وضعیت خیلی بهتری نسبت به ایران دارد. اما در دنیای حرفه‌ای فوتبال، پیشرفت فنی ارجح است و اگر دفاع راست نسبتا بهتری در لیگ ایران ظهور کند، شک نکنید که رامین جایگاه خود در تیم ملی را از دست خواهد داد. حالا سعید عزت‌الهی هم اصرار به حضور در خارج از ایران دارد. حاضر است در تیم‌های درجه چندم بازی کند، اما به ایران نیاید. بعد از عقد قرارداد با این تیم دانمارکی در مصاحبه‌ای گفته است که به دنبال نشان دادن ارزش خود در پیراهن قرمز وایله بلدکلوب و به دست آوردن احترام با ارائه بازی‌های خوب است. اما کدام احترام. همانقدر که بازی‌های شهاب زاهدی در اوکراین و سوشا مکانی در نروژ قابل احترام و رشک‌برانگیزند، درخشش سعید هم در لیگ دانمارک و تیم ضعیف وایله قابل ارزیابی خواهد بود.

امسال آخرین شانس برای سعید بود تا مثل علی کریمی به ایران برگردد و اعتبار خود را بازسازی کند. او اگر در دانمارک نسبتا خوب هم باشد، باید مثل امید نورافکن با پرداخت مبلغ قابل توجهی بابت رضایتنامه، به هر تیمی که دلش می‌خواهد برود و پرداخت رضایتنامه دلاری از عهده خیلی از باشگاه‌های ایرانی خارج است. اگر او در دانمارک هم به جایی نرسد در ایران هم تیم‌های مدعی حاضر نیستند لژیونری که طی سه سال نتوانسته در تیم‌های نه چندان مطرح چمپیونشیپ، بلژیک و دانمارک جایگاه ثابتی به دست آورد را به خدمت بگیرند. آنوقت است که باید مثل سوشا به حضور نیم‌بند در تیم‌های میانه جدولی ایران دلخوش باشد. سعید باید بداند که آنچه از او در ذهن اهالی فوتبال باقی مانده، درخشش او در لباس تیم ملی و سابقه حضور در جوانان اتلتیکومادرید است و اگر بخواهد به همین راه ادامه دهد، تنها چیزی که از او در ذهن همه باقی می‌ماند همان بلد بودن زبان اسپانیایی است.