در تاریخ آورده اند که از ناپلئون امپراتور فرانسه نقل شده است که پس از یک پیروزیِ پر تلفات گفت: ما دراین نبرد پیروز شدیم، اما اگر یک بار دیگر هم اینگونه پیروز شویم، برای همیشه نابود خواهیم شد!

تاریخ، رهبران و فرماندهان شجاعی را سراغ دارد که در اوج قدرت، شاید صلح را بر جنگ ترجیح داده اند چون زیان های احتمالی پیروزی را نیز در نظر داشته اند. اما باید این قدرت نظامی تئوریک خود را هم به حریفنشان داد، که حریف یا دشمن هم بداند که وی متضرر عظیمی خواهد شد اما نه با زبان تقریبا احساساتی.اگر دشمن ما هر چقدر هم قدرتمند باشد ما نشان می دهیم با تمام امکانات موجود از کشورمان دفاع می کنیم هر چند قدرت تخریبی دشمن زیاد باشد. پس به دلائل فوقاست که ما صلح با قدرت را از همه جهات باید زیر نظر داشته باشیم.

صلح و سازش از روی ضعف تنها در موقعی پیش می آید که ملتی قدرت دفاع از خود را باور نداشته باشد.

اما اگر قرار است این نوع « پیروزی» ناپلئون ادامه یابد آیا از درون کشور که ناپلئون از آن می گفت در درازمدت هم همانگونه خواهد ماند؟

ما در عین دارا بودن قدرت و با توان دفاعی، به موضوعی که پیش رویمان‌ قرار دارد اگر به آن همه جانبه نگاه کنیم اینگونه استفاده از قدرت را هم در نظر داشته باشیم شاید در لحظه ای این بهتر باشد و البته در لحظه ای دیگر چیز دیگر ....

طوفان خشمی که بر اثر شهادت سردار سلیمانی در کشور جاریست و مسئولین نیز به آن دامن می زنند اگر مدیریت نشود و این دریای متلاطم اگر با سکینه صبر سامان نگیرد ممکن است نتایج مطلوب برای ما نداشته باشد بخصوص دستگاه دیپلماسی کشور باید بر مدار عرف بین الملل و قانون حرکت و اظهار نظر کند و کار را در مسیری هدایت کند که با کمترین هزینه شر تروریسم آمریکا از منطقه کنده شود .

در این صورت به برکت خونهای ریخته شده همه ی مردم غرب آسیا از شرارتها آسوده می شوند وبه صلح و آرامش که حق طبیعی آنهاست می رسند.