کوروش مهیار

 در نبرد دایمی و طولانی قدرتمند و ضعیف در جامعه ، آنهایی که می دانستند  حرفی نمی زده اند، آنها که حراف بودند در حد وراج و بخار معده ای بوده وهیچ نمی دانسته اند .فهمیده شد که دارندگی اتفاقا در بسندگی بود. تلاش ها برای کلیت جامعه اینکه مشکل بسیاری در نفهمیدن نبوده ، نیست! بلکه ترس از فهمیدن است که تحلیل را شاید کمی بغرنج کند.

  در واقع این قشر گاه بزرگ تا پایان عمر چیزهای زیادی و البته مهم را با تعریف مثلا افسانه ای و یا ساده و در حد غیر منطقی می پذیرد.هر مناسک و بدعت اجتماعی را بی پرسش و حتی شناخت انجام می دهد، شاید از باب توجیه و یا ندانستن به خود. در ثانی زندگی و زن و بچه و عوالمات دشوار خود را داذد . لذا جرعت و حرکت بسوی فهمیدن موضوعات را به خود نمی دهد. اصطلاحا در جهل مرکب بماند که بماند. از این روست آنها که بوی حقیقت به دماغش شان می خورد درفریادند که سرزمین ما اگر گرگ داشت نمی نالیدیم ، نیمی از گله پروار ما را سگ های چوپان می خورند. با همه این احوالات آرزوها را به جای واقعیت نباید گذاشت ، در شرایطی که مرز واقعیت و رویاها بهم خورده و مرزهای آزاد و قرمز مخلوط شده و خود سانسوری یک رویه مطلوب، چگونه و باید در کجا ایستاد و پیرامونیان را در کجا دید.آیا می توان به این دلخوش بود که فراتر از حقیقت و واقعیت، صداقت است و این صفت و مرام نیک را گسترش داده و فرا گیر نمود. البته وقتی که مشکل و مسایل را موضوعی اجتماعی  می کنند یکی از وظایف نویسنده و اهل قلم جلب توجهات عوام،متخصصین و اهالی سیاست  به این مهم می باشد. بهرحال خواهی نخواهی همواره موضوعاتی برای هرجامعه جهت حل و سامان یابی بوجود می یابد. اگردر چنین موارد مردم و مسئولین (سئوال شوندگان) در تخالف تحلیل و فهم راه حل قرار گیرند شایسته است که نخست اعتماد و تمایل به حل موضوع بجای غر و انتقاد مدام و دهان های کف کرده و مشت های فشرده ، از پدیده بسیار منطقی و میان برمذاکره استفاده نمود. چرا که هماره متخصصین ودانشمند با حقایق و حقیقت یابی سر و کار دارد و نویسنده و روزنامه نگار مشکلات را به مساله تبدیل نموده و انگاه مسئول و اهل سیاست وظیفه حل مشکل را می تواند بعهده بگیرد.بنابراین حقایق و رفع مسایل همواره با بررسی همه جوانب کاربخصوص با این سه قشر روشن اندیش هر جامعه  مشخص می شود. اما اگر مهم نیست کجا و چگونه با چه هزینه ای می خواهید بروید پس دیگر مهم نیست که از کدام راه می خواهید بروید. 

گفت گوها ست در این راه که جان بگدازد 

هرکسی عربده این که ببین آن که مپرس