محمد تقی مرتاض هجری

چشم نوازی طلوع شور انگیز خورشید را باید در آسمان صبحگاهان ودر پرتو نور افشانی از ورای افق به تماشا نشست . که سلانه سلانه وآرام از پشت کوههای بلند واز فراز درختان انبوه چنار وتبریزی و صنوبر  واز سر شاخه های سروکهنسال ، دشت ودمن را بی مزد و بی رنگ وریا ارزانی نگاه ها می دارد . تا سر فرازانه خاطر ایام را در گره خوردگی با طبیعت رقم زند. 

 لحظاتی است که شکوه زیبایی به لطافت گلها می‌افزاید  وچشم ها را به تماشا گه ازلی می کشاند . به گونه ای که خیال را به جاهایی می برد که در تصور هم نمی گنجد.  وان زمانی است که نسیم خنک از لا به لای شاخه ها از روی برگها با ترنم ملایم،  آوایی را به گوش می رساند. که بدون واژه است وکلمات در آن نقش ندارد . اما  شنیدنی است و آرامبخش !

به لحظات زیبایی فکر کردن رازی است نهفته در تار و پود اندیشه انسانی ، که عشق. به زندگی بیش‌از هر چیز در بودن وبه تماشا نشستن به طبیعت است . و رسیدن به آرامش درون که بار هستی را با خود دارد .

به دنبال گمشده خیال  رفتن و با جان خسته در عرصه وجود در هیاهوی روزگار عاری از شعف وسرزندگی پیش رفتن همانا با ر سنگین زمانه را بر دوش کشیدن است . و سر در سودای خویش برای رسیدن به مقصود وهر امری را روا وهر کاری را عادی پنداشتن خوهد بود.

 به خود روی آوردیم برای دست یافتن به هر آن چیزی که از قبل بدان اندیشه شده بود . که در هوای امید بخشی سر در نگاه مهر آفرین جانان داشتن بی هیچ عذر و بهانه ای همه را به خود خواندن است . تا خستگی راه ر ا از تن بدر کند . که زندگی را باید هم چون زیبایی طلوع خورشید از  پشت کوهساران در درون خود به تماشا نشست.  حتی اگر باخطوط پر چین وشکن کهنسالی  نشسته بر  پیشانی  به نشانه مُهر روزگاران  ، تماشاگر لحظه ها شده باشیم.